Dans cette autre phrase ‘le père de Victor est trop bon’ le Sujet est exprimé par les mots ‘le père de Victor’, et ‘trop bon’ est l’Attribut [predikativo].

Tial mi trovas Percival iom leĝera, kiam li asertas pri TG-libro el la jaro 1916, kiu ja difinas subjekton kaj predikativon kiel “group of words”:

As far as I have been able to ascertain so far, however, this use of the terms “subject” and “predicate” does not reach very far back

Povas esti amara konstato por iuj, ke Bloomfield ne estis la unua lingvosciencisto, sed tiel statas.

Mi ne povas konsenti, ke la diferenco inter TG kaj IC-analysis estas nur afero de terminologia konvencio. La du aliroj faras malsamajn pretendojn pri la naturo de la frazo. Tio ricevas emfazon en Percival (1976), q.v..

En frazo kiel la latina vir fortis patienter fert “kuraĝa viro suferas pacience” la subjekto estas la vorto vir ‘viro,’ ne la frazoparto vir fortis “kuraĝa viro”

Tio ne implicas, ke TG ne kapablus priskribi la sintaksan analizon. Mi lernis la latinan kaj la francan laŭ la de vi nomata TG, kaj jam en la 60aj jaroj lernis sintakse analizi frazojn en propoziciojn, propoziciojn en sintagmojn (substantivajn kaj verbajn grupojn) kaj sintagmojn en sintagmojn kaj vortojn.

Estas vero, ke en TG oni povas nomi “subjekto” ne la subjektan sintagmon mem, sed ĝian kernon, dum la subjektan sintagmon oni pli kutimas nomi “subjekta grupo” aŭ simile : tio estas afero de terminologia konvencio, kiu supozeble varias de unu lernolibro al alia, kaj ne montras apartan teorian aliron aŭ mankon.