Ĝenerale oni devas esti tre singarda, kaj uzi multe da prudento, kiam oni provas eltiri gramatikajn regulojn el la ekzemploj en la Fundamenta Ekzercaro. Meĥanika aŭ formulema aliro ne estas rekomendinda. Ofte estas principa problemo, ĉu apero de ia konstruo signifas, ke nur tiu konstruo estas ebla, aŭ ĉu eble ankaŭ aliaj imageblaj strukturoj, kiuj tamen (eble hazarde) ne aperas inter la ekzemploj, estas same gramatikaj.

Laŭ mi oni povas tre bone eltiri konkludojn ekzemple pri la ĝusta uzo de pasivo (itisma) el la ekzemploj en la Ekzercaro, sed ne eblas matematikece pruvi tion. Sed mi ne opinias, ke eblas el la apero de “bogepatroj” konkludi, ke “gebopatroj” estas malpermesita. Sed ankaŭ tion oni ne povas matematikece pruvi.

Same kiel ĉe interpretado de leĝoj, necesas per prudento (kaj per helpaj dokumentoj!) serĉi la intencon de la verkinto, kaj tiel ni estas jam ĉe la aliro de Velger.

Kutime kiam oni pensas pri fundamenteco kaj oficialeco, oni pensas pri vortoj (leksikaj morfemoj; t. e. radikoj kaj radikaloj). Ĉu esperantologoj iam teoriumis sisteme pri la rilato inter la Fundamento kaj la gramatiko (morfologio kaj sintakso) de E-o?

Morfologia ekzemplo: “bogepatroj” troviĝas en la “Ekzercaro”; ĉu sekvas de tio, ke “gebopatroj” estas eraro? Se jes, ĉu tio ekvivalentas al regulo, ke ‘ge-’ ĉiam sekvu ‘bo-’? Ktp.

Ekzemplo de sintaksa demando estus: “Sur la fenestro kuŝas krajono kaj plumo” estas en la “Ekzercaro”. Ĉu tio konsistigas regulon, ke ’sur’ povas signifi “sur la sojlo de”?(Absurda konkludo, verŝajne, sed eble utilas la ekzemplo.) Ktp.

Mallonge: ĉu eblas eltiri gramatikajn regulojn el la Fundamento (krom la kutimaj 16)? En Artikolo 23, “Proceduro”, de la Statuto de la AdeE, kiel ankaŭ en Artikolo 1, estas la esprimo “principoj”. Tio sugestas al mi, ke io pli ol nur stoko da radikoj estas konsiderata. Interesus min viaj opinioj.