1. Se mi diras, “Mi serĉas krajonon”, kaj mi serĉas nek iun ajn krajonon, nek specifan krajonon, sed iun ajn el du specifaj krajonoj, ĉu tio estas “specifa”, aŭ “nespecifa”?

La plej bona rimedo ĉe bizaraj kazoj estas konsulti la lingvojn, kiuj markas la distingon gramatike, kaj esplori, kiel ties parolantoj traktas la aferon. Sed naturaj lingvoj estas “molaj sistemoj”, ne rigidaj kodoj. Ili ne ŝtopas ĉiujn eventualajn truojn, kiel komputilaj lingvoj. Tial mi menciis en mia artikolo “specialajn kuntekstojn”.

2. Se mi diras, “Mi serĉas la prezidanton”, kaj mi scias, kiel li aspektas, sed mi ne scias lian nomon, aŭ inverse, aŭ mi scias lian familian nomon, sed ne lian personan nomon, aŭ simile, ĉu tio estas “specifa”, aŭ “nespecifa”?

Sama respondo kiel antaŭe. Tamen laŭ la kutima doktrino, se la parolanto principe povus montri al la indikato (t.e., se la parolanto indikas ion realan en la eksterlingva mondo), ne gravas per kiaj trajtoj, la uzo estas specifa.

3. Waringhien uzis “unu” kiel artikolon por montri konatecon ĉe la skribanto, sed ne ĉe la leganto.

Tio estas interesa, kaj apogas la ideon, ke unuopaj E-istoj iafoje solvas problemojn kreante proprajn (sub)sistemojn. Mi mem verŝajne uzus “certa” en tia situacio, sed mi neniam konscie pensis pri tio.

4. Ĉu vi dirus ankaŭ, “Mi ŝatas la muzikon”, celante muzikon ĝenerale? Mi ne, kaj mi ne pensas, ke la artikolo igas tiun frazon pli klara. Kaj kial ne “Mi ŝatas trinki la akvon” por montri, ke temas pri la akvo ĝenerale?

Mia lingvouzo pri la artikolo (ideale) sekvas la centrajn eŭropajn lingvojn. Nepre mi dirus “Mi ŝatas la muzikon” se temus pri ĝeneralaĵo (“J’aime la musique.”) Sed mi dirus aliflanke “Mi ŝatas trinki akvon” ankaŭ se temus pri ĝeneralaĵo. Pri nenombreblaj substantivoj la franca kaj la germana (ekzemple) kondutas malsame, ĉar la franca havas partitivon: “Je bois de l’eau” sed “Ich trinke Wasser”. Mi supozas, ke la intenco de la kreinto estis, ke nia artikolo uziĝu pli-malpli tiel, kiel ĝi uziĝas en tiuj eŭropaj etnolingvoj, kiuj havas artikolon. Sed oni ne atendu, ke tiu uzado estos konsekvenca, aŭ facile reduktiĝos al fiksaj reguloj. Kredeble fluis pli da inko pri la difinita artikolo, ol pri iu alia gramatika temo.

5. Kion vi opinias pri la artikolo en “Li prenis ĝin en la manon”, kiam li supozeble havas du manojn, kaj oni efektive ne scias, kiun manon li uzis?

Aŭdante tion mi divenus, ke ne gravas en la koncerna kunteksto, pri kiu mano temas. Laŭ sufiĉe bonekonataj pragmatikaj principoj, oni kutime ne donas pli da informo, ol necesigas la kunteksto. Sed tian uzadon ni povus ankaŭ ekspliki simple kiel idiomaĵon: en iuj lingvoj oni diras “Mi lavas la manojn”. En la angla estas deviga “I wash my hands”. (En E-o, laŭ mia kompreno, ambaŭ estas gramatikaj.)

2. Se mi diras, “Mi serĉas la prezidanton”, kaj mi scias, kiel li aspektas, sed mi ne scias lian nomon, aŭ inverse, aŭ mi scias lian familian nomon, sed ne lian personan nomon, aŭ simile, ĉu tio estas “specifa”, aŭ “nespecifa”?

3. Waringhien uzis “unu” kiel artikolon por montri konatecon ĉe la skribanto, sed ne ĉe la leganto.

4. Ĉu vi dirus ankaŭ, “Mi ŝatas la muzikon”, celante muzikon ĝenerale? Mi ne, kaj mi ne pensas, ke la artikolo igas tiun frazon pli klara. Kaj kial ne “Mi ŝatas trinki la akvon” por montri, ke temas pri la akvo ĝenerale?

5. Kion vi opinias pri la artikolo en “Li prenis ĝin en la manon”, kiam li supozeble havas du manojn, kaj oni efektive ne scias, kiun manon li uzis?