oni bezonas agnoski ke estas diferenco inter ni diru la komuna vortostoko unuflanke, kiu sekvas pli-malpli striktaj reguloj, kaj la malpli ĉiutaga E-a vortaro. En kelkaj miaj verkoj, mi provas apliki la t.n. Optimumeca Teorio (Optimality Theory, OT) al tiu ideo, ĝuste ĉar OT tre bone kaptas la ideon de ‘neabsoluta lingva regulo’.

Dankon pro via komento, Marc.

Certe ekzistas tia diferenco, i.a. pro tio, ke pluraj fakvortoj prezentas fonotaktikan specifecon de la greka, kiu ne troviĝas en la latina, sed ankaŭ pro tio, ke laiko ilin ne komprenas. Tial ekz-e la vorto “tlaspo” aŭ “pterido”, kiuj prezentas nekutiman vortokomencan atakon, kaj estas tre malofte uzataj ekster mallarĝa rondo de fakuloj, aspektas al ni fremdaj. Sed mi supozas, ke ekde la furoro pri dinosaŭroj “pterodaktilo” aspektas al ni pli kutima. Kaj “atlaso” tute normala, kvankam ĝi prezentas enan atakon tl, ne malpli strangan ol tiu de “tlaspo”.

Vian artikolon pri escepta silaba strukturo mi jam antaŭe legis. Efektive lingvaj reguloj kutime ne estas absolutaj. Aliflanke, se la limo inter “ordinara” kaj “escepta” estas tro malfacile starigebla (kaj mi timas, ke ĝuste tiel estas niaokaze), aperas la risko, ke oni taksos escepta ĉion, kio ial ne obeas nian antaŭkonceptitan regulon. Mi agnoskas, ke estas tre malfacila demando.

Vi pravas ke la reguloj verŝajne ne estas ‘absolutaj’. Mi tamen kredas ke estas pli da strukturo al la fonotaktiko de Esperanto; oni bezonas agnoski ke estas diferenco inter ni diru la komuna vortostoko unuflanke, kiu sekvas pli-malpli striktaj reguloj, kaj la malpli ĉiutaga E-a vortaro. En kelkaj miaj verkoj, mi provas apliki la t.n. Optimumeca Teorio (Optimality Theory, OT) al tiu ideo, ĝuste ĉar OT tre bone kaptas la ideon de ‘neabsoluta lingva regulo’.

Marc van Oostendorp. A Note on Exceptional Syllable Structure in Esperanto. In: A. Bruyn & J. Arends,
(eds.), Mengelwerk voor Muysken; Voor Pieter Muysken bij zijn afscheid van de
Universiteit van Amsterdam, pp. 98–101. Amsterdam: UvA, 1999. http://www.vanoostendorp.nl/interlinguistiek/esse.html

Marc van Oostendorp. ‘Leenwoordfonologie’ in het Esperanto. Gramma 7.2:137-148, 1999. http://www.vanoostendorp.nl/interlinguistiek/leenwoord.html

1) Malfacila navigado tra la artikolo: ne ekzistas navigiloj al la sekcioj; se oni deziras relegi antaŭan tekston, tiu devas vagi tra la dokumento ĝis la dezirata sekcio alvenas.

Iusence mankas la enhavtabelo, kiun mi metis en PDF-an version, sed forigis pro manko de paĝonumeroj. Mi povus ĝin reenkonduki. Pli ĝenas min la stila identeco inter la diversaj titolaj linioj h3, h4, h5.

2) Peza sekvo de referencoj kaj notoj (kiuj ne necesas esti “piedaj”)

Tio estas mia kulpo kaj mia stilo. Ne nur vi riproĉas tion al mi, sed mi ne sukcesas kompreni, en kio konsistas la problemo: mi zorgas meti en piednotojn duarangajn informojn. Por la unua legado eblas tre facile ilin preteratenti. Cetere la ligiloj helpas rapide iri al la noto kaj reveni al la ĝusta loko.

3) Streĉiĝo de bildoj kiuj superverŝas la prezento-areon

Eble tio dependas de via foliumilo. Sur mia sistemo la bildoj aperas precize, kiel mi volas, ke ili aperu. Ili okupas la tutan paĝolarĝon , ne pli ol tion.

Pli ĝenerale: mi opinias la estetikan flankon de la TTT-ejo tre bona, eĉ pli luksa, ol necesas. Mi zorgis prezenti la artikolon en formo kiel eble plej prilaborita, sed ni ne estu pli postulemaj, ol oni estas en profesiaj rondoj, kiam la diskuto senprobleme disvolviĝas ĉirkaŭ malneto kun tute plata teksto sen ajna ornamo. Finfine gravas la enhavo.

1) Malfacila navigado tra la artikolo: ne ekzistas navigiloj al la sekcioj; se oni deziras relegi antaŭan tekston, tiu devas vagi tra la dokumento ĝis la dezirata sekcio alvenas.

2) Peza sekvo de referencoj kaj notoj (kiuj ne necesas esti “piedaj”)

3) Streĉiĝo de bildoj kiuj superverŝas la prezento-areon

Mi sugestas jenan solvon por venontaj grandaj eseoj: publikigi en la ĉefpaĝo nur resumon, sen referencoj aŭ notoj, kun bildoj (sed adaptitaj al la larĝo de la paĝo); en alia parto de la retejo oni povas meti la tutan artikolon, sed kun plia flanka navigilo laŭ sekcioj; la notoj kaj referencoj povus esti enŝovitaj ene de “title”-atributo de etikedo kaj montrataj per agordo de almontra (“hover”) agordero en stilfolio, aŭ per javaskriptaĵo, tiel ke aperu apuda skatoleto kun la koncerna teksto.

Tion konsideru ne kritiko sed sugesto por plibonigo de la retejo. Sendube multaj konsentas ke la nuna prezento de la retejo taŭgas ĉefe por mallongaj artikoloj, ne por longaj.

Pri li-kvó-ro kaj ák-vo, ĉu eble akcento rolas en la zamenhofa (intuicia) regulo pri silabado je “kv”? Eble akcentita silabo estas pli vostema ol neakcentita, do estus lík-vo, li-kvá-ĵo, ák-vo, a-kvú-mi, sék-vas, se-kván-to, e-kva-cí-o, ktp?

Interesa koincido! Ke tio povus esti interpreto de la nekoheraĵo, mi ĵus skribis al Geraldo Mattos, kiu atentigis min pri alia nekoheraĵo, nome, ke la Fundamenta formo estas “pát-ro”, ne “pá-tro” (malgraŭ “ci-tró-no”). Ĉi lastan mi ne memoris, ĉar uzis la retan version de la Fundamento… kiu ne estas perfekta.

Por respondi vian demandon: mi ne scias. Tio estas unu ebla interpreto. Geraldo hipotezas, ke dependas de la pozicio de la koncerna(j) silabo(j) en la vorto. Eblas ankaŭ diri, ke per tio Z volis montri, ke la silabolimo estas indiferenta en tiuj okazoj (same kiel estas en la greka kaj latina en la okazo de muta cum liquida). Mi ne forgestas la eblon, ke Z senkonscie aplikis du malsamdevenajn regulojn.

Mi pensas, ke neniu, kiu efektive elparolas la “h”-on, spontanee silabus “mi-aj-nha-rojn”. Aŭ ĉu ekzistas lingvo, en kiu tia silabado okazas?

Mi ne vetus, ke ekzistas, sed certe povas ekzisti tia lingvo. Por ni tio sonas strange, ĉar ne konante la vortokomencan atakon “nh”, ni ne povas imagi vort-enan atakon “nh” (ja la silaboj, kiel mi montras en la artikolo, tre ofte konsistigas fonetike “eblajn” vortetojn).

Pluraj lingvoj konas antaŭnazecigitajn konsonantojn (kutime skibitajn nt, nd, mp, nĝ…) kaj pluraj aliaj konas aspiraciajn konsonantojn (th, ph, dh… kial ne nh?)… Se ni kapablas silabi “mi vidis la var-man Nĝa-me-non” aŭ “mi legis epigramon de Kal-li-ma-khos”, ne estas kialo, ke “mi-aj-nha-rojn” estu por ni neebla… sed ĝi tamen estas nespontanea, nekutima kaj tial iasence erara.

“mein Herz”. Imagu, ke li tre klare silabis “maj-n(h)erc”

Certe tio ne estas aprobinda elparolo, sed ja ĉefe pro la forfalo de “h”. Simile “mi-aj-n(h)a-rojn” anstataŭ “mi-ajn-ha-rojn” ne estas akceptebla en Esperanto – pro la forfalo de “h”.

Mi pensas, ke neniu, kiu efektive elparolas la “h”-on, spontanee silabus “mi-aj-nha-rojn”. Aŭ ĉu ekzistas lingvo, en kiu tia silabado okazas?